Πρόκειται για τον εντός έδρας αγώνα της Pirelli και ένα από τα πιο αγαπημένα γεγονότα στο πρόγραμμα της Formula 1, χάρη στο πάθος των φιλάθλων και στην πλούσια ιστορία της πίστας που το φιλοξενεί. Το Σαββατοκύριακο, θα διεξαχθεί στη Μόντσα το 77ο Formula 1 Pirelli Gran Premio d’Italia 2026. Ο δεσμός της Pirelli με τον «Ναό της Ταχύτητας», την πιο ιστορική πίστα της Ευρώπης, εκτείνεται πολύ πέρα από τη γειτνίαση των κεντρικών γραφείων της ιταλικής εταιρείας με το αυτοκινητοδρόμιο. Έχει βαθιές ρίζες στις πολλές νίκες που επιτεύχθηκαν με ελαστικά Pirelli στη Μόντσα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η νίκη του Pietro Bordino με ένα Fiat 804 στο Grand Prix που εγκαινίασε τη νεότευκτη πίστα στις 10 Σεπτεμβρίου 1922. Η Pirelli είναι χορηγός ονόματος (Title Sponsor) του αγωνιστικού τριημέρου και θα γιορτάσει τη σχέση της με το Ιταλικό Grand Prix τόσο μέσα από το τρόπαιο —δημιούργημα ενός ιταλικού καλλιτεχνικού διδύμου, το οποίο θα σηκώσουν οι τρεις πρώτοι του αγώνα της Κυριακής— όσο και μέσα από μια ειδική έκδοση των καπέλων του βάθρου.
Οι τρεις οδηγοί που θα ανέβουν στο βάθρο την Κυριακή, μαζί με έναν εκπρόσωπο της νικήτριας ομάδας, θα πανηγυρίσουν την έκβαση του αγώνα σηκώνοντας το «FRAGILE», ένα τρόπαιο που σχεδιάστηκε ως έργο τέχνης από το καλλιτεχνικό δίδυμο vedovamazzei. Το τρόπαιο του Ιταλικού Grand Prix ανατίθεται κάθε χρόνο σε Ιταλούς καλλιτέχνες στο πλαίσιο ενός πολυετούς εγχειρήματος, στην έκτη πλέον έκδοσή του, το οποίο ξεκίνησε από την Pirelli σε συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Pirelli HangarBicocca. Για την έκδοση του 2026, η ανάθεση δόθηκε στους vedovamazzei, το δίδυμο που αποτελείται από τους Stella Scala και Simeone Crispino, των οποίων η καλλιτεχνική προσέγγιση συνδυάζει την ειρωνεία με την ικανότητα να αποτυπώνουν τις αντιφάσεις και τις πολυπλοκότητες της πραγματικότητας. Τα έργα τους συχνά επανερμηνεύουν καθημερινά αντικείμενα, αναδεικνύοντας τις παράδοξες πτυχές του κόσμου.
Το «FRAGILE» αποτελεί ακριβώς μια πολυεπίπεδη σύνθεση οικιακών αντικειμένων —φλιτζάνια και μικρά μπολ— που αποκτούν μια φαινομενικά ασταθή κατακόρυφη μορφή όταν στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο. Το έργο απαίτησε μια παραδοσιακή διαδικασία μεταφοράς σχεδίων και σκίτσων σε χαρτί, ακολουθούμενη από μια εξαιρετικά τεχνολογική διαδικασία 3D εκτύπωσης με χρήση σκόνης νάιλον. Στη συνέχεια, το υλικό βάφτηκε, γαλβανίστηκε και γυαλίστηκε μέχρι να γίνει ανακλαστικό.
Οι καλλιτέχνες εξηγούν: «Η ιδέα για το τρόπαιο πηγάζει από την αρχαία παράδοση της μεταβίβασης ενός εορταστικού κυπέλλου από χέρι σε χέρι. Χρησίμευε ως ένα μεγάλο δοχείο πόσης, δημιουργώντας μια αίσθηση κοινής γιορτής και πανηγυρισμού. Θέλαμε το τρόπαιο να είναι το σύμβολο μιας νίκης που κρατά ένα άτομο στα χέρια του, αλλά ταυτόχρονα αντανακλά το πνεύμα μιας κοινότητας. Στην περίπτωση της Formula 1, αυτή η κοινότητα περιλαμβάνει την ομάδα, τους φιλάθλους και ολόκληρο τον κόσμο που περιστρέφεται γύρω από τους οδηγούς. Η σύνθεση παραπέμπει επίσης σε μια καθημερινή διάσταση μέσα από τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις της, υποδηλώνοντας μια νίκη που κερδίζεται γύρο με τον γύρο και δεν αντιστοιχεί ποτέ σε μια αιώνια, αμετάβλητη κατάσταση. Είναι ασταθής, βραχύβια και πρέπει να κατακτάτε εκ νέου. Στην πραγματικότητα, είναι εύθραυστη (fragile)».
Η ανάθεση στους vedovamazzei ακολουθεί εκείνες που δόθηκαν στους καλλιτέχνες Alice Ronchi (2021), Patrick Tuttofuoco (2022), Ruth Beraha (2023), Andrea Sala (2024) και Nico Vascellari (2025).
